Best er að byrja smátt í sólreit.  Algengastir eru reitir, þar sem rammi úr lóðréttum fjölum umlykur moldarskika.  Ramminn gætir t.d. verið 2 metrar á breidd og 4 metrar á lengd.  Svona reit má jafnvel koma fyrir í kantinum á grasflötum þar sem sólar nýtur vel.  Fjalirnar verja bæði gegn vindi og ágangi.

En nú er komið að því sem skiptir sköpum, ef árangur á að vera frábær.  Þegar gulrætur eiga hlut að máli skiptir undirhitinn ótrúlega miklu máli. Annað grænmeti kann líka vel að meta ylinn.  Svona má fara að til að tryggja hann: Grafið flatbotnaða holu af sömu stærð og reiturinn segir til um, hún þarf að vera svo sem ein skóflustunga á dýpt.  Það fer eftir gæðum moldarinnar, sem upp er grafin, hvort hún er notið í reitinn aftur. 

Ef reiturinn er gerður í grasflöt, sem góð rækt er í, getur hún verið nothæf, en sé moldin úr arfasæknum garði er hún ónothæf. Vegna þess að ungplöntur gulrótarinnar eru smáar og hverfa fljótt undir illgresi, ef mikið er af illgresisfræi í moldinni, sem þeim er sáð í. 

Holan er fyllt af hrossataði, sem verður að vera á því rotnunarstigi að farið sé að hitna dálítið í.  Nóg er að holan sé nokkurn veginn sléttfull, óþarfi er að hrúga upp taðinu.
Það ofaná er mokað mold, sömu mold og áður var mokað upp, ef hún er í lagi. Gott er að strá saman við moldina þörungamjöli, en forðast tilbúinn áburð þegar stefnt er að lífrænt ræktaðri afurð. 

Reynslan hefur sýnt að bragðgæði gulróta verða mikil þar sem þörungamjöl er notað og þarf ekki mikið af því.  Má bæta við seinna á vaxtartíma, ef þurfa þykir.

Það getur borgað sig að setja sérstakt örugglega arfalaust og frjótt moldarlag efst, til að tryggja að gulrótarplönturnar þurfi ekki að keppa vil illgresi, þegar þær koma upp.  Heildarþykkt moldar ofan á undirlaginu þarf að vera svo sem 10-15 sentímetrar. 

Þegar á sumarið líður eiga gulræturnar eftir að senda ræturnar niður í hrossataðið, sem þá er farið að breytast í létta og góða mold, sem býr þeim kjörskilyrði til vaxtar.  Það borgar sig að bleyta vel í öllu saman og lofa því að síga áður en sáð er í raðir þvert á reitinn.  Hæfilegt bil milli raða er svo sem 20 sentímetrar í svona smáræktun. 

Tryggt þarf að vera að fræið sé nýlega keypt hjá öruggum seljanda.  Ársgamalt fræ er ónýtt.  Því miður hefur komið fyrir að fólk hefur sáð ónýtu fræi, sem keypt var af seljendum sem ekki höfðu nægilega þekkingu til að bera.  Tegundin skiptir máli, en gamalreynd tegund hér á landi nefnist ´Nantes´.  Sjálfsagt eru fleiri tegundir álitlegar og gætu þá traustverðugir seljendur bent á þær. 

Það verður að vera logn þegar sáð er og það margborgar sig að gefa sér góðan tíma við sáningu, því annars er hætt við að fræið fallið ójafnt niður á jörðina, verði sums staðar í hrúgum og annars staðar eyður.  Í svona reit er óhætt að sá nokkuð þétt, þarf ekki að vera meira en sentímetri milli fræjanna.  Betra er að sá fremur dreift í röðina, þannig að jurtirnar verði dálítið sitt á hvað, myndi ekki þráðbeina röð. 

Ef vel er sáð þarf ekki að grisja fyrr en komnar eru nýtilegar gulræktur, þó smáar séu.  Þá er hentugast að taka upp þannig að meira vaxtarrými verður fyrir þær plöntur sem eftir eru.  Smáar gulrætur eru mjög fíngerðar og bragðgóðar og henta mjög vel til að eta þær hráar, endur eru þær mjög hollar þannig.

Eftir að sáð hefur verið í reitinn er rétt að hylja fræin með þunnu moldarlagi og þjappa síðast saman með fjalarbút eða flatri skóflu.  Ef veður er þurrt borgar sig að breiða ofan á moldina plast eða pappír svo að jarðrakinn nái vel til fræsins, sem verður að blotna til þess að spírun geti hafist.  Þessi yfirbreiðsla er fjarlægð þegar farið er að sjást til fræplantnanna. 

Gulrótarfræ getur verið nokkuð lengi að taka við sér varla minna en viku við þessi skilyrði, sem tryggja að moldin sé hæfilega hlý, þó að veður sé svalt.  Vegna þess hve gulrætur fara hægt af stað að vorinu, er best að vera á fyrra fallinu og sá helst í aprílmánuði, sem er ekki of seint í maí, en uppskerunni seinkar þá að sjálfsögðu. 

Eftir sáningu borgar sig að breiða yfir reitinn, svo að þær hlýni betur.  Gott er að nota akrílgrisju sem yfirbreiðslu, en hún hefur þann kost að það rignir í gegnum hana og þarf þá ekki að standa í að vökva nema verulegir þurrkar gangi yfir.  Til að byrja með og þá einkum ef kalt er í veðri, borgar sig samt að hafa plast eða gler yfir reitnum, en þá verður líka að taka það frá þegar hætta er á ofhitnun í sólskini. 

Fyrir þá sem eru í latara lagi við að fylgjast með eða geta ekki verið á staðnum, þegar sól tekur að skína, er hentugra að láta akrílgrisjuna nægja, því að ágætur árangur næst þannig líka.  Hana má hafa yfir allan vaxtartímann til að gefa yl og skjól. 

Þetta kann að virðast nokkuð flókið, ekki síst vegna þess að farið hefur verð út í smáatriði.  Í framkvæmd er þetta í rauninni einfalt og það er betra að tryggja sér árangur með natni, heldur en kasta höndunum til verksins og komast að raun um að uppskera verður eftir því léleg.
 
Heimildir: grein eftir Úlf Ragnarsson skrifuð í Garðyrkjuritið.

Með því að sá til plantna sinna er einnig hægt að eignast tegundir og afbrigði, sem ekki er

Ungplöntur í sáðbakka

 Vel er hægt að sá í venjulega garðmold, en betra er að blanda hana með sandi og mómold (2 hlutar gróðurmold, 1 hluti sandur, 1 hluti mómold).  Sáðmoldina sótthreinsa ég gjarnan með því að baka hana í ofni í ½ klst., kæli síðan og skipti í sáðboxin.  Ágætt er að sá í plastpotta eða plastdollur, t.d. ca. 7-8cm víðar. Plastílátin þrufa að vera vel hrein og auðveldara er að hreinsa þau en leirpotta. Ílátin eru fyllt af mold, þar til ca. 3cm eru að barmi, þjappa þá moldinni létt niður með fingrunum og bæta svo við dálitlu af fínt mulinni mold, jafnvel sigtaðri, yfirborðið jafnað vel.  Moldin þarf að vera vel rök en má ekki vera rennandi blaut. 

Fræjunum er sáð gisið en jafnt. Rök eldsýta (eða tannstöngull) notast vel fyrir smáfræ, en mjög fínum fræjum er talið ráðlagt að blanda í þurran sand, sem svo er dreift í pottinn. Flötum fræjum á að sá upp á rönd.  Fín fræ á alls ekki að hylja með mold, flest önnur fræ á að hylja með moldarlagi svipuðu að þykkt og fræið er, þó eru allmargar tegundir sem þurfa birtu til að spíra, eða spíra a.m.k. betur í birtu og sakar þá ekki þó í þau grisji, moldarlagið á þeim sé það þunnt. 

Að sáningu lokinni er yfirborðið aftur úðað með ylvolgu vatni og potturinn síðan settur í platspoka eða plast bundið yfir hann. Plastið heldur rakanum á moldinni það vel, að oft þarf ekkert að vökva fyrr en fræin fara að spíra, en vel þarf þó að fylgjast með því að rakinn sé hæfilegur, ofþorunun þola fræin ekki.  Flest fræ spíra best við jafnan og góða yl, það er u.þ.b. 15-18° C.  Sáðboxin þurfa að vera á hlýjum stað en varist að láta þau standa í sól.

 Dátími fræja er mjög mismunandi, þetta frá 7-10 dagar og allt upp í eitt til tvö ár.  Langflestir fjölæringar (sem ekki eru runna eða trjátegundir) spíra þó á ca. 20-60 dögum.  Allmargar tegundir hafa gott af að frjósa, vera í kæliskáp eða úti í ca. 3-4 vikur eða lengur, en þá er það að athuga, að pottana má ekki byrgja eftir að þeir eru færði í yl til spríunnar, þá þurfa fræin, að slíkri meðhöndlun lokinni bæði birtu og yl. 

Búið að prikla

 Fræ með harða skel er gott að leggja í bleyti í sólarhing eða lengur áður en því er sáð.  Því harðari sem skelin er þess lengur í bleyti - en þá þarf að skipta daglega á vatni á þeim.  Sumir raspa eða klippa á skelina, en þá skal viðhöfð mikil gætni svo kímið skemmist ekki. 

 Nokkur orð um sáningu á Prímúlum. Mér hefur reynst vel að þvo prímúlufræ áður en þeim er sáð og hylja það síðan lítið sem ekkert við sáningu.  Láta pottinn standa með glærri plasthettu yfir á björtum stað og gæta þess vandlega að alltaf sér vel rakt í pottinum.  Þannig sáð virðast mér prímúlufræ spíra vel án frostmeðferðar. 

Þegar spírur fara að sjást þarf að vera vel á verði og færa strax þá potta sem verið hafa í dimmu í birtuna.  Smá losa um plastið, vökva með gætni og prikla þegar þröngt fer að verða um smáplönturnar.  Eftir umplöntun þarf að vökva gætilega þar til plantan hefur náð sér eftir hróflið, vökva þá rækilega og síðan ekki aftur fyrr en moldin er að verða nokkuð þurr. 

Herða þarf plöntur sem færast eiga út, með því að láta pottana út á daginn þegar hlýna tekur í veðri og smá venja þær við útiloftið.  Hérlendis er ekki reiknandi með öðru en að sá inni til plantna sinna, a.m.k. þeirra fjölæru og raunar flestra einærra líka. 

Raki, ylur og hæfileg birta - það eru frumskilyrði í flestum tilvikum.  -  Og eitt er alveg víst.  Þau fræ sem ekki eru hreyfð úr fræpokunum spíra ekki - svo við skulum bara reyna. 

 Heimild: Grein eftir Sigurlaug uÁrnadóttur, Hraunkoti úr Garðyrkjuritinu árg. 1988

Safnhaugar

Nú hefur Reykjavíkurborg lýst yfir að hún ætli ekki að hirða garðaúrgang hjá fólkiog er það liður í sparnaðaraðgerðum. Það er tilvalið að grípa tækifærið og koma sér upp safnhaug. Ýmsar leiðir er hægt að fara í þeim málum, kaupa tilbúna moltukassa eða smíða sjálf ef fólk er handlagið.

Staðsetning safnkassa

Safnkassinn á að vera þar sem auðvelt er að komast að honum. Gönguleið frá eldhúsi þarf að vera sem styst. Safnkassinn má ekki vera þar sem mjög stórir skaflar koma á vetrum. Stundum getur þó þurft að moka snjó frá honum til að hægt sé að setja í hann og til að loft komist undir hann.

Gott er að hafa safnkassann á skjólsælum og hlýjum stað á möl eða grasi, þannig að vatn sem lekur úr honum geti sigið niður í jarðveginn. Hann þarf að standi örlítið frá jörðu, þannig að loft geti leikið um botninn, t.d. á hellum eða tréklossum.
Nauðsynlegt er að hafa alltaf tiltækt prik eða annað áhald til að jafna og hræra í safnkassanum.

Smá-efnafræði

Í safnkassanum fer fram lífræn öndun eða loftháð niðurbrot en ekki gerjun og er ferlið lyktarlaust. Hitastig á að vera 40-50°C en getur farið allt upp í 60°C í vel einangruðum safnkassa. Af 1 kg af lífrænum úrgangi verður að 0,6 kg af jarðvegsbæti.
Besta hlutfall kolefnis (C) og köfnunarefnis (N) í jarðvegsbæti er 25:1. Þetta hlutfall hjá þeim efnum sem sett eru í kassann kemur fram í listanum hér að neðan.

Það sem fer í safnkassann

Allur matarúrgangur, t.d. (C/N 15-25:1):

Lífrænn úrgangur úr eldhúsi á að hafa forgang í safnkassann. Falli mikið til af garðaúrgangi er heppilegast að jarðgera hann í opnum safnhaug í garðinum, annars fyllir hann safnkassann.
Garðaúrgangurinn nýtist sem svokallað stoðefni, sem er nauðsynlegt til að bæta kolefnis-/köfnunarefnishlutfallið í kassanum, til að bæta loftstreymið og draga í sig vatn.

Það sem ekki má fara í safnkassann

Efni sem eru skaðleg umhverfinu

Það sem kemur úr safnkassanum

Í flestum tilvikum er safnkassinn tæmdur u.þ.b. tvisvar á ári, t.d. vor og haust. Það sem kemur úr safnkassanum er nefnt jarðvegsbætir. Hann er notaður sem jarðvegur fyrir plöntur og sáningu, í trjá- og runnabeð, á grasflatir og til að planta í hann grænmeti.

Þegar jarðvegsbætirinn er tekinn úr safnkassanum þarf að setja hann í "eftirþroskun". Efsta lagið (sem minnst hefur brotnað niður) á þó að nota til að byrja á nýrri jarðgerð. Leggja á jarðvegsbætinn úr kassanum til eftirþroskunar á lag af smágreinum og breiða plastdúk yfir hauginn. Eftirþroskunin tekur u.þ.b. hálft ár.

Hvernig á að byrja?

Setja á 10-15 cm lag af smáum greinum í botninn á safnkassanum. Nota á ríkulega gróf og þurr stoðefni eða garðaúrgang í fyrstu lögin. Gjarnan má byrja jarðgerð með fersku grasi eða illgresi á vorin og sumrin til að losna við flugulirfur. Halda á síðan áfram með matarúrgang og stoðefni.

Þegar allt er komið af stað

Nota á einn hluta af stoðefni á móti 2-4 hlutum af venjulegum matarúrgangi. Þegar um er að ræða afganga af fiski eða kjöti þurfa hlutföll úrgangs og stoðefnis að vera jöfn, eða einn hluti fisks eða kjöts á móti einum stoðefnis.

Róta á vel í massanum áður en tæmt er út eldhúsfötunni í kassann. Gott er að blanda vel frá hliðum kassans inn að miðju til þess að jafna hitastigið í honum.

Leggja á matarúrganginn ásamt stoðefninu í kassann, blanda vel og jafna yfirborðið. Gott er að strá stoðefni yfir í hvert sinn sem matarúrgangur er losaður í kassann til að koma í veg fyrir óþef.

Hræra á a.m.k. einu sinni í viku í safnkassanum og stinga u.þ.b. hálfsmánaðarlega loftgöt í massann niður á botn kassans. Þetta er gert til þess að tryggja nægjanlegan aðgang súrefnis við niðurbrot.

Tæma á matarúrgang í safnkassann tvisvar til þrisvar í viku, svo að matarúrgangurinn sé ennþá ferskur þegar hann er settur í kassann. Gott er þó að opna safnkassann ekki oftar en annan hvern dag, til að missa ekki hita úr honum að óþörfu.

Kartöflubollur

Hráefni:

• 250 g soðnar kartöflur með hýði
• 100 g blaðlaukur
• 2 tsk kartöflumjöl
• 1 egg
• jurtakraftur

• Kartöflurnar og blaðlaukurnar saxað og látið í skál.
• Kartöflumjöli og eggi hrært út í.
• Mótaður í bollur og steikt á pönnu.

• 250 g soðnar kartöflur með hýði
• 200 gostur
• 2 tsk kartöflumjöl
• 1 egg
• jurtakraftur

• Sama aðferð og bið bollurnar.
• Mótað í kökur og steikt á pönnu.

• 30 g smjörlíki
• 3 msk hveiti
• 1 1/2 l kjötsoð
• salt og pipar
• 200 g njóli

Aðferð:

• Njólinn þveginn ur köldu vatni.
• saxaður smátt með hníf.
• Kjötsoðið jafnað með smjörbollu.
• Þear súpan sýður er njólinn settur út í og soðið í 5 mínútur.
• Setja má 1/2 harðsoðið egg út í hvern súpudisk fyrir sig.
• Eða kartöflur og rófur.

Hugsanleg útgáfa

Hráefni

• Olífuolía
• 3 msk hveiti (má jafnvel sleppa)
• 1 1/2 lítri grænmetiskraftur+vatn
• salt og pipar eftir smekk
• 200 g njóli.

Aðferð

• Sú sama með njólan og hjá helgu.
• Hugsanlega skera rófuna og kartöflurna í bita og léttsteikja í olíunni
• Soðið með kraftinum þar til það mýkist.
• Njólanum bætt út í 5 mínútum áður en súpan er tekin af hellunni.

• 1/2 perur
• 2 dl vatn
• 1 -2 msk hunang
• 2 eggjahvítur

Aðferð:

• Perurnar afhýddar og skornar í bita.
• Hunang og perur soðið í vatninu í ca 5 mínútur.
• Eggjahvíturnar stífþeyttar og bætt út í perurnar eftir að það hefur verið kælt.
• Sett í frysti, hrært í því nokkrum sinnum

• 1 laukur
• 2 msk olía
• 3 púrrulaukar
• 2 kartöflur
• 100 g rósarkál
• 3-4 grænkálsblöð
• 1 1/4 l vatn + grænmetiskraftur

• Laukurinn og púrrulaukurinn saxaður og léttsteiktur í olíu.
• Kartöflur, rósarkál og grænkálið skorið í bita og bætt út í.
• Grænmetiskrafti og vatni bætt út í og suðan látin komaupp.
• Lækkað undir og látið malla í 15-20 mínútur
• Krydda með salti og pipar eftir smekk (má sleppa)
• Borið fram með góðu brauði.

• 2 kg af kjúkling skorið í 8 bita
• 2 hvítlaukrif, marin
• saffron
• 1 tsk kanil
• 1 tsk sjávarsalt
• 2 tsk hveiti
• 2 msk rauðvínsedik
• 2 msk ólífuolía
• 1/2 bolli hvítvín
• 1/2 bolli kjúklingakraftur

• Kjúklingurinn setur í eldfast mót.
• Kryddi, hveiti, ediki og oliu blandað saman.
• Nuddað á kjúklinginn og  hann hulinn.
• Látið liggja í 45 mínútur við stofuhita eða í ísskáp yfir nótt.
• Bakið v/400°F í 30 mínútur.
• Víni og kjúklingakrafti bætt út áog bakað áfram í 20-30 mínútur.

Kille Enna skrifar greinar í Mad og bolig um krydd og hefur gefið út bækur um krydd. Greinar hennar eru mjög skemmtilegar of fróðlegar og hér er ein tekin upp úr mad og bolig á netinu.

Kardemomm, Ellettaria cardamomum er et af de ældste og mest efertragtede kreyddeier í verden eftir safran og vanilla. Prisen pá hele kardemommekaplser af hoj kvalitet er derfor alt andet end lav. Krydderiet betegnes som kreydderiernes dronning. Noget det overhovedet ekke har porblemer med at leve op til.

Halvdelen af verdens kardemommeproduktion eksporteres til de arabisk-talende lande. Her har krydderiet hovedrollen i 'gahwa', deres kardemomme-kaffe. Beduinerne knuser kaffebønnerne groft i en morter sammen med kardemommekapsler (40 pct.), hælder det hele op i en gryde, eventuelt med et strejf af safran og nogle nelliker. Efter en tre minutters kogning sigtes og serveres kaffen, med eller uden sukker.

Kardemomme er hjemmehørende i Syd­indien og på Sri Lanka. Den indiske delstat Kerala leverer 70 pct. af kardemomme-produktionen i landet, selvom Guatemala i dag er verdens største eksportør. Bærrene bliver høstet, når de er en tredjedel modne, hvorefter de vaskes for skidt og møg. Kapslerne soltørres i 3 til 4 dage eller i specialdesign­ede tørringsfaciliteter i 18 til 20 timer.

Man skelner mellem to ægte kardemommearter i Indien. Den ene hedder malabar. Den anden hedder mysore. Farverne på de grønne kardemommekapsler veksler utroligt. De appetitvækkende mørkegrønne kapsler er blevet kunstigt tørret. De soltørrede har en lysegrøn farve, som kommer af den naturlige proces under solens stråler. Der findes et væld af uægte kardemommebuske i Asien. Det er ikke fordi, de er dårligere. De deler mange lighedstræk i smag og aroma. Men de har ikke den eksklusive attitude, som ægte kardemomme har i sig.

Gyldne kapsler

Kardemommepulver skal man holde sig fra. Kapslerne er med til at beskytte frøene mod lys og udtørring. Hvis man vil opgradere sine opskrifter, som indeholder færdigkøbt kardemommepulver, kan man nemt erstatte ¼ tsk kardemommepulver med fire hele kardemommekapsler.

Tjek kvaliteten ved at åbne kapslen. Forhåbentlig inhalerer man automatisk en blanding af eukalyptus, kamfer og citron. Duften er frisk, feminin og rensende. Det er det rene vanvid. Og forhåbentlig kigger man også ned på 12 til 20 sortbrune, fedtede kardemommesten. Hvis det er tilfældet, er det bare med at komme i gang.

Dampede eller kogte ris vinder i smag, hvis der tilsættes et par kapsler fra starten. Krydderiet gør underværker kombineret med spidskommenfrø, kanelstænger, fennikel- og korianderfrø, safrantråde, ingefær og gurkemeje. Denne kombinationen bruges i lamme-, kyllinge- og svineretter. Vil man lave en eksklusiv afslutning på sin is, sirup, saftevand eller kage, skal man bare kombinere verdens tre dyreste krydderier: safran, vanilje og kardemomme. Det virker altid.

De fleste mælkebaserede desserter og shakes er nærmest gift med den friske kamfersmag. I Skandinavien ses krydderiet i bagværk og krydderkager, og så dukker det op i en vifte af varme drikke, f.eks. æblecider, rompunch, te og gløgg. Skandinavien er storimportør af dette krydderi. Paradoksalt nok dukker det yderst sjældent op i det salte køkken.

Til sirup og saft

De hele kardemommekapsler kan tilsættes naturel og fiskes op, når retten er færdig. Man kan også vælge at give krydderiet en på hovedet med en tung genstand, f.eks. støderen til stenmorteren. Nu vil smagen have lettere ved at trænge ind i den valgte ret. Denne metode er ideel til kogte sirupper og safter, hvis retten alligevel ender med at blive sigtet.

Eller man kan male krydderiet i en elektrisk kaffemølle, både med eller uden den grønne kapsel. Har man problemer med at male de hele kapsler, kan man bare tilsætte et lille skud salt eller sukker, alt efter hvad krydderiet skal bruges til, og vupti har man et ensartet hvidt flormelisagtigt pulver.
Selvfølgelig kan man tage kardemommestenene ud af kapslen, inden de ryger op i møllen. Men det tager så pokkers lang tid, og kapslen smager alligevel ikke af synderlig meget.

Kartöflu-möndlukaka

Hráefni:

• 200 g soðnar kartöflur
• 3 egg
• 85 g hrásykur
• 6 msk hveiti
• 1 tsk lyftiduft
• 20 g möndlur

• Kælið kartöflurnar og afhýðið þær og maukið þær.
• Þeytið eggjarauðurnar saman við sykurinn.
• Lyftiduftið blandað saman við hveitið og sett út í eggjablönduna.
• Bætið kartöflunum út í.
• Hakkið möndlurnar og bætið þeim út í.
• Stífþeytið eggjahvíturnar og blandið þeim varlega saman við.
• Sett í smurt form og stráið semamfræjum og möndluflögum yfir.
• Bakað við  170°C í 45 mínútur.

• 100 g ger
• 2 1/2 dl vatn
• 1 kg hveiti
• 1 laukur
• 1/2 tsk salt
• 1 1/4 dl olifuolía
• 1 msk þurrkuð mynta
• 1/2 l vatn
• 1 bolli svartar steinlausar ólívur
• sesamfræ

Aðferð:

• Gerið leystt upp í volgu vatni.
• Bolla af hveiti bætt út í og hrært saman og látið standa í 30 minútur.
• Laukurinn rifinn og hrært saman við.
• Oliu, myntu og  vatni bætt úti.
• Hnoðað vel saman og látið hefast í 2 klst.
• Deigið slegið niður og hnoðað aftur í eitt stórt brauð eða nokkur minni.
• Stráið sesamfræjum yfir og látið hefast í 30 mínútur.
• Baið við 175° í 45 mínútur