Grýla kallar á börnin sín,
þegar hún fer að sjóða
til jóla:
"Komið þið hingað öll til mín,
ykkur vil ég bjóða,
Leppur, Skreppur,
Lápur, Skrápur,
Langleggur og Skjóða,
Völustakkur og Bóla."
eða
Grýla kallar á börnin sín
þegar hún fer að sjóða til jóla:
Komið þið hingað öll til mín,
Nípa, Típa,
Næja, Tæja,
Nútur, Kútur,
Nafar, Tafar,
Láni, Sláni,
Leppur, Skreppur
Loki, Poki,
Leppatuska, Langleggur
og Leiðindaskjóða,
Völustakkur og Bóla.

Bræðurnir þrettán

• Stekkjarstaur 12.desember
• Giljagaur 13.desember
• Stúfur 14.desember
• Þvörusleikir 15.desember
• Pottaskefill 16.desember
• Askasleikir 17.desember
• Hurðaskellir 18.desember
• Skyrgámur 19.desember
• Bjúgnakrækir 20.desember
• Gluggagægir 21.desember
• Gáttaþefur 22.desember
• Ketkrókur 23.desember
• Kertasníkir 24.desember.

Jólin:
Jól hefjast nú aðfarakvöld 25. desember. Þau eiga sér á norðurslóðum ævaforna sögu tengda vetrarsólhvörfum. Nafnið er norrænt, og er einnig til í fornensku. Frummerking þess er óljós.

Ekki er vitað nákvæmlega hvenær jól voru haldin í heiðnum sið, sennilega með fullu tungli í skammdeginu. Ekki vita menn heldur hvernig þau voru haldin, nema að þau voru drukkin með matar og ölveislum. Buðu íslenskir höfðingjar oft fjölmenni til jóladrykkju. Norræn jól féllu síðar saman við kristna hátíð.

Svipuð kristnun heiðinna hátíða um þetta leyti hafði áður átt sér stað suður við Miðjarðarhaf, og var þá ýmist minnst fæðingar krists eða skírnar. Á 4. og 5. öld komst sú venja víðast á að minnast fæðingarinnar 25. desember en skírnarinnar og tilbeiðslu vitringanna 6. janúar, og má þangað rekja jóladagana 13 á Íslandi.

Helgi aðfangadagskvölds á rót sína í vöku sem almenn var kvöldið fyrir kaþólskar stórhátíðir enda var oft talið að sólarhringurinn byrjaði á miðjum aftni klukkan sex. Fasta fyrir jól var einnig lögboðin, stundum miðuð við Andrésmessu 30. nóvember, en oftast fjórða sunnudag fyrir jól. Þaðan eru sprottnir aðventusiðir síðari tíma. Mikil þjóðtrú tengist jólum og jólaföstu í miðju íslensku skammdegi.

Þorláksmessa er mikill annadagur hjá flestum. Jólatréð er skreytt, undirbúningur er hafinn við matargerð aðfangadagsins og síðasta skrautið er sett upp.

Sumir eru jafnvel enn að ná í síðustu jólagjafirnar og margir nota daginn til að pakka þeim inn. Sú hefð að borða kæsta skötu á Þorláksmessu er upprunnin á Vesturlandi en sífellt fleiri hafa tileinkað sér þann sið.

Á aðfangadag setja margir sígrænar skreytingar og logandi kertaljós á leiði ástvina og þá eru kirkjugarðarnir fallegir á að líta baðaðir ljósum. Klukkan sex á aðfangadagskvöld eru svo jólin hringd inn í kirkjum landsins, messur hefjast, kveikt er á ljósunum á jólatrjám í heimahúsum og fólk óskar hvert öðru gleðilegra jóla. Eftir ríkulega máltíð sest heimilisfólkið við jólatréð og gjöfunum er dreift.


Orðið jól
Kemur þegar fyrir í heiðnum sið og var þá notað um miðsvetrarblót, sólhvarfahátíð. Síðar þegar kristni barst til Norðurlanda og fæðingar Krists var minnst á svipuðum tíma færðist heitið á heiðnu hátíðinni yfir á þá kristnu. Í færeysku er notað jól, í dönsku, norsku og sænsku jul. Í norsku er jol upprunalegra, en jul er tekið að láni úr dönsku. Orðið juhla 'hátíð' er fornt tökuorð í finnsku úr norrænu og sýnir háan aldur orðsins.

Uppruni orðsins er umdeildur. Elstu germanskar leifar eru í fornensku og gotnesku. Í fornensku eru til myndirnar ol í hvorugkyni og ola í karlkyni, til dæmis rra ola 'fyrsti jólamánuðurinn', það er 'desember' og fterra ola 'eftir jólamánuðinn', það er 'janúar'.

Einnig er þar til myndin ili sem notuð var um desember og janúar. Í gotnesku, öðru forngermönsku máli, kemur fyrir á dagatali fruma jiuleis notað um 'nóvember', það er 'fyrir jiuleis, fyrir desember'.

Skylt þessum orðum er íslenska orðið ýlir notað um annan mánuð vetrar sem að fornu misseratali hófst 20.-26. nóvember.

Sumir vilja tengja þessar orðmyndir indóevrópskum stofni sem merkir 'hjól' og að átt sé við árshringinn. Aðrir giska á tengsl við til dæmis fornindversku ycati 'biður ákaft' og að upphafleg merking hafi þá verið 'bænahátið'. Hvort tveggja er óvíst.


Jólin í fornöld:
Jésus Kristur fæddist fyrir um 2000 þúsund árum og það ár er í okkar tímatali númer eitt. Þá var enginn á íslandi nema fuglar, fiskar, pöddur og mörg falleg tré. Langa, langa, langa, nær endalausir langa langa afar og ömmur íslendinga voru þá í Noergi, Írlandi og fleiri löndum.

Þá héldu menn í menningarlöndunum suður við miðjarðarhafið jól til að fagna frjósemi jarðar, fagna því að sólin snýr við á göngu sinni og lætur blóm og grös vaxa á ný. Menn fögnuðu nýrri fæðingu sólar, þrælarnir fengu að gleðjast með húsbændum sínum og allir fengu nógan mat og drykk. Þetta voru fínar veislur sem stóðu í marga daga , og krakkar fengu að vera með og dansa og fíflast fram á nótt.

Þessar veislur voru oft haldnar á fyllu tungli svo að menn og börn gátu dansað í birtunni. Í Rómaveldi var stærsta veislan um jólaleytið helguð guðinum Satúrnusi sem stjórnaði frjósemi jarðar.

Þetta voru heiðin jól, en kristnir menn kalla trú þeirra manna sem ekki trúa á Jesúm Krist heiðna trú. Rómaveldi sem réði yfir stórum hluta Evrópu og löndunum í kringum miðjarðarhaf, gerði kristna trú að ríkistrú.

En menn vildu ekki hætta að skemmta sér á jólunum, menn vildu ekki hætta við dans, gjafir í mat og víni og dýrlegar leiksýningar á jólunum. Þess vegna var ákveðið að 25. desember , sem í Rómaveldi hafði verið fæðingardagur hinnar ósigrandi sólar, væri fæðingardagur frelsarans Jesú.

Réttur fæðingardagur Jesú var löngu gleymdur, en eftir að menn tóku að trúa á þann guð, sem hann boðaði, var Jesú sjálfur kallaður ósigrandi sól og ljós heimsins.

Menn  vissu ekki hvenær hann átti afmæli, en trúðu því að hann væri ekki maður með venjulegan afmælisdag eins og við hin, heldur sonur guðs. Hann er í augum þeirra sem á hann trúa ljós jólanna - eins konar jólasól.



Jól norrænna fornmanna:
Fyrir meira en ellefhundruð árum hófst landnám á Íslandi. Þá sigldi fólk í stórum hópum til íslands. Þetta voru norskir og írskir bændur með fjölskyldur sínar, húskarlar, húskonur, og nokkrir víkingar með írska þræla.

Norðmennirnir voru flestir heiðnir, en fólkið sem hingað kom frá Írlandi var kristið. Við köllum stundum tímann, áður en við tókum kristna trú, fornöld.

Fornöld var lengur á norðurlöndum en í suður Evrópu. Það var ekki fyrr en árið 1000, þegar tíu hundruð ár voru liðin frá fæðingu Jesú, að Íslendingar tóku kristna trú og fóru að halda kristin jól. Þá voru sumar þjóðir suður í Evrópu búnar að hafa þá guðstrú sem Jesú boðaði í mörg hundruð ár.

Víkingarnir sem bjuggu innan um friðsama bændur á Norðurlöndum fóru á landnámsöld í grimmilegar ránsferðir suður til Evrópu. Þeir voru villimenn í augum manna í englandi, Írlandi og Frakklandi því þeir rændu klaustur og rupluðu, drápu menn og gerðu aðra að þrælum sínum.

En árið 1000 voru kristnar hugmyndir farnar að berast til Norðurlanda frá þjóðunum sunnar í álfunni. Íslendingar tóku þá kristna trú. Þá hættu Íslendingar og Norðurlandabúar að trúa á fornu guðina sína og fengu hinn kristna guð, Jesúm, Maríu og dýrlingana í staðinn. 


Uppruni jólanna:
Í huga flestra tengjast jólin fæðingu Jesú Krists fyrir um 2000 árum og kristinni trú. Jólin eiga sér mun eldri sögu og fyrir 4000 árum héldu íbúar Mesópótamíu tólf daga hátið í kringum vetrarsólstöður. Hátíðin var haldin til heiðurs guðinum Marduk sem samkvæmt trú Mesópótamíubúa barðist við ill öfl á þessum árstíma.

Á hverju ári fórnuðu íbúarnir leikkonungi sem átti að standa við hlið Marduks í baráttu sinni. Leikkonungurinn var oftast dæmdur glæpamaður sem klæddur var í viðhafnarklæði og auðsýnd konungleg virðing. Persar og Babýlóníubúar héldu svipaða hátíð sem nefndist Sacaea og í einn dag á ári skiptust húsbændur og hjú á hlutverkum. Þrælar urðu húsbændur og húsbændur vinnuþý.

Peningar

• Að taka við peningum er fyrir stuðningi.
• Að fá lánaða peninga er aðvörun um að fara hægt í sakirnar í fjármálum.
• Að ganga frá greiðslum er fyrir því að allar framkvæmdir gangi vel.
• Að finna pening er fyrir heppni.

Dr. Sigurður Nordal skrifar í forspjalli Gráskinnu: "Sjálfum mér hefur oft að minnsta kosti farið svo, að ég mundi ekki hafa treyst mér til að horfast í augu við greindan og vandaðan sögumann, sem var að segja mér frá kynlegum hlutum, sem hann sjálfur hafði reynt, og kalla hann glóp og lygara, af þeirri ástæðu einni, að vísindin viðurkenndu ekki slíka hluti. Vísindin eru sem betur fer alltaf að færa út kvíarnar, en af því hlýtur að leiða, að þau geti sagt eitt í dag og annað á morgun um sama hlutinn. Það er þess vegna ekki nema önnur tegund hjátrúar, að afneita öllu því, sem vér í bernsku vorri kunnum ekki enn að skýra og skilja. Þá er betra að bíða átekta, láta heimild vera heimild og þora að viðurkenna, að bláköld afneitun geti verið jafn fjarri anda vísindanna sem dómgreindarlaus trú."

Álfar ? huldufólk

- Það eru til fjölmargar tegundir álfa, þannig að þetta má er kannski ekki svo einfalt, sagði Erla. Mér finnst huldufólkið hafa sérstöðu og líklega eiga flestir við huldufólkið þegar talað er um álfa. Huldufólkið er nefnilega ekki ólíkt mannfólkinu, það virkar dálítið þunglamalega. Þetta er lágvaxið fólk og yfirleitt mjög skrautgjarnt.

Í þessu sambandi verður svo að hafa annað í huga ? tíminn, sem okkur þykir svo sjálfsögð vídd í tilveru okkar, getur spilað dálítið með okkur þegar álfar eru annars vegar. Þó tíminn sé óhjákvæmileg staðreynd í daglegu lífi okkar er hann blekking frá öðru sjónarmiði og Guð, skapari alls, er handan tíma og rúms. Næmt fólk skynjar iðulega það sem liðið er, sér þá kannski fyrri kynslóðum bregða fyrir við ýmis störf. Ég held að slíkar fortíðarsýnir hafi oft verið misskildar og sjáendur álitið að um álfa eða huldufólk væri að ræða. Þannig hafa sennilega margar af þessum sögum orðið til um að huldufólk stundi búskap, færi í kaupstað o.s. frv. Sumt huldufólk virðist að vísu fást við svipuð störf og við mennirnir, en ég held þó að líf þess sé töluvert öðruvísi og meira í samræmi við náttúruna.

Ýmsar tegundir álfa

- Hvers konar verur heldurðu að álfar og huldufólk séu?

Þessar verur virðast vera á þróunarleið til hliðar við mannþróunina. Sjálfsagt stefna þær allar að auknum þroska eins og við. Huldufólkið er líkt mannfólkinu að því leyti að það virðist vera miklar félagsverur ? ég sé það aldrei eitt sér heldur lifir það alltaf saman í bæjum. Álfar búa hins vegar margir einir sér og eins eru tívarnir, sem eru mjög háþróaðar verur, venjulega útaf fyrir sig.

Ef til vill er auðveldast fyrir menn að komast í snertingu við huldufólkið af öllum þessum verum þar sem því virðist svipa til okkar að mörgu leyti, eins og ég sagði áðan. Huldufólkið virðist þurfa að hafa töluvert fyrir lífi sínu, það stritar eins og við og allmikill munur virðist vera á efnum þess sem ráða má af klæðnaði og híbýlum.

- Hefurðu talað við huldufólk?

Það er ekki beinlínis hægt að tala við það heldur er eins og hugmyndir fari á milli líkt og í draumi. Þannig er hægt að komast í samband við þessar verur, en ég hef ekki mikið reynt til þess. Eins má mikið ráða af svipbrigðum þess og látbragði.

- Nú sérð þú þessar verur alltaf ? getur ekki verið erfitt að þekkja þær frá mönnum?

Jú, einu sinni vafðist það fyrir mér, en svo fann ég aðferð til að greina þetta í sundur. Eins og margir vita, sem hafa kynnt sér innri gerð mannsins, hefur hann sjö andlegar orkustöðvar sem liggja meðfram hryggnum. Hjá álfum eru orkustöðvarnar hins vegar ekki nema fimm. Sjálfsagt skilja fæstir hvað ég er að fara en þetta má samt alveg koma fram. Það er líka athyglisvert að hjá flestum mönnum er magastöðin stærst en miltisstöðin er hins vegar stærst hjá álfum.

- Hversu margar tegundir álfa hefur þú séð hér á landi?

Álfakynið er mjög fjölbreytt en hér á Íslandi virðast einkum vera fjórar aðaltegundir, þ. e. huldufólk, dvergar, álfar og tívar.

Ættkvíslir álfakyns

Álfar eru mjög mismunandi eftir svæðum. Þeir eru allt frá því að vera agnarlitlir, kannski nokkrir þumlungar á hæð, upp í risastórar ljósverur. Blómálfar eru flestir mjög smáir og virðast ekki vera miklar vitsmunaverur. Þeir virðast tileinka sér blóm og tré eins og þeir taki sér bólstað hjá þeim. Þótt undarlegt sé virðast þessir blómálfar hafa mikið að segja fyrir plönturnar, ég hef tekið eftir því með pottablóm að ef þeir hverfa deyr plantan undantekningarlaust eftir nokkra daga.

Hér má víða sjá ljúflinga sem eru á stærð við 12 ára krakka og virðast sumir þeirra hafa meiri vitsmunaþroska en flestir menn. Þá eru og stórir álfar sem ég held að standi mönnum töluvert mikið framar. Álfarnir í Þórsmörk eru t.d. margar mannhæðir og er tilkomumikið að sjá þá. Í Þórsmörk er mjög mikið af álfum og hulduverum og ég trúi tæpast að nokkur komi þar án þess að finna fyrir göfgandi áhrifum frá þessum verum.

Tívar, t.d. fjallatívar, eru geysivoldugar ljósverur en skyldir þeim eru loftandar sem maður skynjar eiginlega sem ljósstreymi.

Dvergar og huldufólk virðist nær okkur en þessar verur og vera mun háðari orkusviði jarðar.

Þetta mætti kannski útskýra betur. Ég held að dvergar og huldufólk séu á sviði sem er mitt á milli jarðlíkama okkar og tilfinningalíkama. Blómálfar og flestir minni álfar virðast vera á sama sviði og tilfinningalíkami okkar og eru þannig ekki eins háðir hinu fasta efni.

Stóru álfarnir, sem t.d. er að finna í Þórsmörk og Esju, eru á sama sviði og huglíkami okkar. Tívarnir, sem eru stærstir og bjartastir af öllum þessum verum, virðast hins vegar tilheyra í innsæisheiminum.

? Hvað hafa þessar verur fyrir stafni?

Dvergarnir virðast lifa í mjög nánu sambandi við jörðina og þeir eru afar vinnusamir. Þeir fást við alls konar smíðar og það er sem þeim falli aldrei verk úr hendi. Dvergarnir virðast ekki hafa minnsta áhuga fyrir mannfólkinu, nema kannski börnum. Ég man að þegar við hjónin fórum einu sinni í Þórsmörk með krakkana hópuðust dvergarnir að þeim og skoðuðu þau hátt og lágt. Þeir sýndu okkur fullorðna fólkinu hins vegar ekki neinn áhuga.

Kúluhús álfa í Laugarnesi

? Hvað um álfabyggðir hér í Reykjavík og nágrenni?

Hér voru víða álfabyggðir til skamms tíma en nú hefur jarðrask og hávaði manna víða hrakið þessar verur á brott. Nokkrar álfabyggðir eru þó eftir hér í borginni. Í Laugarnesinu er margt að sjá. Þar eru álfar í mörgum stærðum, huldufólk í hólum og dvergar utarlega á nesinu. Þar er að finna mjög sérkennilegar byggingar álfa, kúluhús, en slíkar álfabyggingar hef ég hvergi séð annars staðar á landinu. Neðri hluti þessara kúluhúsa er líkt og hlaðinn úr torfi en hvolfþakið sjálft er sem úr gleri. Huldufólkið hefur þannig smíðað sér kúluhús löngu áður en mönnum datt það í hug.

Í Laugadal er líka töluvert um álfa. Þar sveima ljúflingar og huldur, í dalnum sjálfum eru þessar verur stórvaxnar en fínlegri í grasagarðinum. Öskjuhlíðin er full af álfum, dvergum og ljúflingum og í Skerjafirði má sjá örsmáa dverga.

Yfir Reykjavík vakir stór og björt vera og virðist vera hægt að skynja hana mjög langt aftur í tímann. Hvort við köllum hana engil eða tíva skiptir varla máli ? en hún er stór og björt í hvítum og bláum tónum, og er og verður verndari borgarinnar og Seltjarnarness.

Undir Esjunni, ofanvert við Kjalarnesið, er mikil huldufólksbyggð. Þar er álfakirkja. Athyglisvert er að krossinn á öllum álfakirkjum er sérstakrar gerðar og öðruvísi en krossinn sem við notum þar sem þverslárnar eru tvær og vísa í hinar fjórar höfuðáttir.

? Hvað heldur þú að það tákni?
           

Um langt skeið hefur Erla verið með námskeið sem ber yfirskriftina ,,Innri gerð mannsins og hulin öfl náttúrunnar". Þar hefur fólki gefist kostur á að kanna breytanleika eigin vitundar og kynnst heimssýn sem er víðfeðmari en flestir eiga að venjast. Ríkissjónvarpið gerði mynd um álfa undir leiðsögn Erlu og viðtöl hafa birst við hana í dagblöðum og tímaritum. Hún hefur haldið erindi um dulhæfni sína og kynni af heimum sem eru handan við veröld hefðbundinnar skynjunar.

Skynhæfileikar á háu stigi

Vísindamenn staðfesta kenningar dulspekinga

Árið 1916 hannaði breskur læknir, Walter J. Kilner að nafni, sérstakt sjóngler sem gerði mögulegt að skoða útgeislun líkamans. Hann þróaði einnig víðtækt kerfi til að greina sjúkdóma út frá litum og ljósmagni árunnar, sem hann fullyrti að væri kraftsvið sem næði sex til átta þumlunga út frá líkamanum. Árið 1939 uppgötvaði Rússinn Semyon D. Kirlian tækni sem gerir myndatökur af lífgeislan mögulega. Þegar Kirlian var að gera við tæki, sem framleiðir hátíðnistraum, setti hann höndina inn í hátíðnirafsvið og sá sérkennilegt ljósfyrirbæri. Honum flaug í hug hvort ekki væri hægt að mynda þessa ljóshnoðra. Með því að leggja fingurgómana á ljósmyndafilmu og beina síðan háspennuriðstraumi að tókst honum að fá fram myndir af þessu fyrirbæri.

Útgeislun og árur lifandi vera

Erla Stefánsdóttir segir að maðurinn sé samsettur úr sjö ólíkum líkömum eða þáttum. Orkuhvirflar eru tengdir mænunni og samkvæmt lýsingum hennar þyrlast orkan inn og út úr þessum hvirflum eða orkustöðvum og myndar sjö orkulíkama eða árur mannsins. Næst efnislíkamanum er heilsublikið. Hún skynjar einnig ytri og innri tilfinningalíkama, ytri og innri hugarlíkama, innsæis- eða orsakalíkama, sem geymir dýpstu eigindir mannsins, og loks innsta ljósið eða kjarnann sem skín í gegnum alla þessa þætti og er sjöunda víddin, en í þeirri vídd er allt mannkyn ein heild. Erla segir um orkulíkama mannsins:

,,Tilfinninga- eða geðlíkaminn er sem gulhvítur stór hjúpur, næstur líkamanum og getur umlukið alla okkar líkama. Þar kvikna alls konar litir, fallegir sem ljótir, með mismunandi hreyfingum, eftir tilfinningum okkar og geðsveiflum. Í honum eru ótal straumar og straumköst - líka ljúfar hreyfingar eða þungar bylgjur líkt og hafið. Huglíkaminn er kyrrari en tilfinningalíkaminn, hann tekur hægar breytingum og birtir varanlegri þætti persónunnar. Sumir hafa fallega formaða huglíkama og aðrir hafa litla og óljósa huglíkama. Oft kvikna huglíkamar og skína, bera birtu - og oft má sjá alls konar hugform sem kvikna."

Um dýpri sálarþætti mannsins segir hún: ,,Innri hug- og tilfinningalíkamar sjást ekki alltaf. Ytri hug- og tilfinningalíkamar þurfa að hafa náð vissum tærleika til að þeir innri sjáist. Innsæis- eða orsakalíkaminn er oftast það fallegasta við hverja mannveru. Hann tekur hægast breytingum, þó getur hann breyst eftir þroska okkar. Innsta ljósið er geisli úr sól guðdómsins."

Álfar og huldufólk

Erla Stefánsdóttir segir að náttúran sé krökk af lífverum sem tilheyri annarri þróunarleið lífsins en maðurinn og hafi líkamsgervi úr fíngerðara efni en flestir skynja. Verur þessar eða náttúruandar lifa á ýmsum stöðum: við vötn, í sjó, í skógum, steinum og klettum, í lofti og jafnvel í híbýlum manna. ,,Í mörgum fjöllum eru náttúruandar sem við köllum fjallatíva, ljósmiklar og undurfagrar verur með mikilli hreyfingu og streymi." Hún segir að þessar verur séu ákaflega fjölbreyttar, bæði að stærð og útliti og hvað varðar þroska og innræti. ,,Huldufólk er líkt okkur, bæði í háttum og útliti. Álfar eru fíngerðari. Í kjarri og skógum búa ljúflingar. Svifléttar verur sem klæðast gjarnan frísklegum litum á sumrin en á veturna sjást þeir ekki." Erla sér einnig búálfa og blómálfa í hverjum garði og á flestum heimilum. ,,Það er misjöfn útgeislun frá hverju blómi, í ýmsum litbrigðum. Á sumrin, þegar blómin eru í fullum skrúða, má sjá blómálfa á flugi milli blómanna. En svo hefur hvert blóm sinn staðbundna álf og eru þeir líkir að lit og litir blómsins sem veruna ber. Í kaktusum eru blómálfar mjög litríkir og eru verurnar þéttari og efnismeiri en í öðrum blómum. Lítill vandi er að tala við blómin eða hugsa til þeirra. Mjög gott er að láta blómálfana vita áður en blóm eru klippt eða umpottuð."

Blómálfar og frumskynjun jurta

Erla skynjar jafnframt hugform staða og bygginga. Hún segir að hugform í bláum og gylltum litum fylgi kirkjum landsins, ljós trúarinnar.

,,Við Strandakirkju má sjá bjarta ljósmikla veru, engil, og er hann kraftmikill og svo ljóssterkur að hann sést úr mikilli fjarlægð eins og ofan af Hellisheiði. Yfir Helgafelli, eins og yfir flestum Helgafellum hérlendis, er fjólublátt ljós eða hugform. Fjólubláa hugformið yfir Helgafelli tengist líklega helgi og átrúnaði frá liðnum tíma. Í Reykjavík og nágrenni býr margs konar álfakyn. Má þar nefna huldufólk, ljúflinga, álfa, dverga, dísir og gnóma. Á Valhúsahæð eru álfar í björtum litum. Í kringum Tjörnina eru ljósálfar og litlir gnómar. Gnómar, sem nefndir eru jarðdvergar á íslensku, eru tæpt fet á hæð og virðast leggja mikið upp úr fjölskyldulífi. Gnómar geta verið örsmáir, 1-2 mm. Þeir fela fyrir manni lyklana og gleraugun og ýmislegt sem hverfur þó það sé fyrir framan nefið á manni. Í Hljómskálagarðinum eru ljúflingar, bjartir og fallegir. Uppi á hæðinni norðanvert við Vífilsstaðavatn hefur líklega verið álfakirkja því enn má greina birtuna."

Dvergar og fjallatívar

Erla segir að í Hafnarfirði sé mikið um álfa og dverga. ,,Yfir Hamrinum í Hafnarfirði er gul sól og fjólublár ljósbogi. Í Hamrinum eru glæstir salir, hátt til lofts og vítt til veggja og býr þar margt álfa. Er líkast sem einhver verndarvættur sé í tengslum við Hamarinn og haldi verndarhendi sinni yfir bænum. Yfir Reykjavík er stór bláhvítur tívi sem er eins og verndarvættur borgarinnar. Í Esjunni eru tveir fjallatívar. Annar er tengdur árstíðunum og hverfur svo til yfir veturinn en sá blái sést alltaf í suðurhlíð Esju, séð frá Reykjavík. Víða um land eru huldufólksbyggðir. Kirkja huldufólks er að því leyti frábrugðin að krossinn hefur tíu arma í tíu áttir en ekki fjóra eins og hjá okkur."

Huldulandslag og orkubrautir

Heimarnir liggja hver inni í öðrum og hafa mismunandi bylgjulengd, þéttleika og tíðni. Heimarnir eru sjö: geðheimur, hugheimur, innsæisheimur, andlegi heimurinn, eindarheimur og guðlegi heimurinn. Erla ferðast um þrjá fyrstnefndu heimana í ljósvakalíkamanum. Hún sér hvernig sálarlíkaminn er tengdur jarðlíkamanum með silfurstreng. Í grein, sem hún ritaði í tímaritið Morgun, segir hún frá reynslu sinni:

,,Fyrst safna ég vitund minni upp í höfuðið og fer svo út um ennisstöðina, því næst breiði ég gyllt ljós yfir alla mína hér í heimi, því næst hitti ég vinina mína tvo, sem farnir eru (fyrrum læknar) og hafa það að starfi að hjálpa öðrum og förum við þrjú saman á spítala og í hús, þar sem hefur verið beðið um hjálp. Víða hef ég komið og við margvíslegar aðstæður, bæði til ungra sem aldinna. Síðan fer ég heim aftur, athuga hvort fólkið mitt er sofnað og hverf inn í þá heima eða svið, þangað sem ég hef ætlað mér, hvort sem það er inn í Geðheim - Hugheim eða Innsæisheim ... Ekki skynjar allt fólk úr geðheimi okkur hér. Oft sé ég fólk sem kemur inn á heimili mitt en skynjar ekki okkur hér. Oft þegar gestir koma frá geðheimi myndast tilfinninga-geðlíkaminn sem gulhvítt egg og koma svo fram alls konar myndir og litir geðlíkamans og myndir af fólkinu eins og það var áður en það fór eða yngra ... Aðrar verur en mannlegar eru í hugheimi, margs konar dýralíf, sérstaklega fuglar. Það er meira samband milli álfa og manna í hugheimi en í nokkrum öðrum heimi ... Minningar mínar frá innsæisheimi eru endalausar víddir, væri auðvelt að týnast þar. Þar er fegurð, friður og frelsi. Þar er tónlistin undursamleg og allar listir stórkostlegar, allt fegurra og fíngerðara. Af fjólubláa sviðinu man ég eftir tignarlegum musterum, þar lifa menn trúna, þar tigna allir sömu lífsuppsprettuna."

Seiðmagn Snæfellsjökuls

Jólakaka

• 2 bollar hveiti
• 1/2 bollipúðursykur
• 1/4 tsk salt
• 1/4 tsk múskat
• 1 tsk kanil
• 1 1/4 bolli þurrkaðir ávextir eftir smekk
• 1/2 bolli rúsínur
• 1/4 bolli valhnetur

• Blandið saman
• 1/2 bolli olíu. 1/2 bolla mjólk, 2 egg.
• Hrært saman og blandað síðan við þurrefnin.
• Sett í form, 2 tsk púðursykur stráð yfir og bakað í 90 mínútur við 180°C